Αυτός που διαμαρτύρεται

Τούτο το πρωτοσέλιδο αγκαλιάζει το εξώφυλλο του τελευταίου τεύχους του περιοδικού «Time».

TIME - The protester

Το«Time» παραδοσιακά βγάζει στα τεύχη του Δεκεμβρίου κάθε έτους λίστες με τις ταινίες της χρονιάς, τα άλμπουμ της χρονιάς, τα γεγονότα της χρονιάς. Βγάζει και τεύχος με εξώφυλλο το πρόσωπο της χρονιάς. Φέτος είναι ο Protester. Στον μεταφραστή του Google το έβγαλε στα ελληνικά ως ο «διαμαρτυρητής». Δεν ξέρω πόσο δόκιμο είναι ως λέξη, σίγουρα πάντως δεν ηχεί και πολύ ευχάριστα. «Αυτός που διαμαρτύρεται» ακούγεται καλύτερα – και σωστότερα. Βλέπουμε την εικόνα (σχέδιο, ζωγραφιά κι όχι φωτογραφία) ενός εξεγερμένου: δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη αν είναι άντρας ή γυναίκα. Φοράει σκούφο και μαντίλα και το μόνο που είναι ξεκάθαρο είναι τα πύρινα, αποφασιστικά μάτια που κοιτάνε τον αναγνώστη με σιγουριά. Το «χτύπημα» στο εξώφυλλο γράφει: «από την αραβική άνοιξη στην Αθήνα, από το κίνημα ‘Κάντε κατάληψη στην Wall Street’ στη Μόσχα».

Πρόσωπο της χρονιάς λοιπόν ο άνθρωπος που διαμαρτύρεται. Μάλιστα. Πολύ ωραία. Για να δούμε τι έχει πετύχει ο άνθρωπος που διαμαρτύρεται. Στις χώρες της βόρειας Αφρικής και της αραβικής χερσονήσου δικτατορίες όπως του Μουμπάρακ στην Αίγυπτο ή του Καντάφι στη Λιβύη δεν υπάρχουν πια. Είναι το μόνο παράδειγμα από τα τέσσερα που χρησιμοποιεί το περιοδικό στο οποίο κάτι επετεύχθη! Βέβαια, το πώς διαμορφώνεται σήμερα η κατάσταση στις χώρες των Αράβων σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Προφανώς, κάποια πράγματα βελτιώθηκαν, τα λουριά χαλάρωσαν, κατακτήθηκαν κάποιες ελευθερίες. Όμως, τι γίνεται πχ με τον εθνικό πλούτο της Λιβύης, το πετρέλαιο; Δεν θα το εκμεταλλεύεται πλέον ο Καντάφι αλλά θα γίνει εύκολη λεία για την BP και την Schell. Οπότε; Ουσιαστικά, για τον μέσο Λίβυο η κατάσταση δεν άλλαξε κατά πολύ – μάλλον καθόλου δεν άλλαξε… Στην Αθήνα, τη Νέα Υόρκη και τη Μόσχα υπήρξαν μαζικές και πολυήμερες διαδηλώσεις. Είδατε να ιδρώνει κανενός το αυτί; Είδατε να κωλώνουν να παίρνουν οι τροϊκανοί, παρέα με την ελληνική κυβέρνηση, τα πιο σκληρά οικονομικά μέτρα από τη μεταπολίτευση και μετά; Με την καμία όμως…

Θα μου πείτε: «Και τι προτείνεις ρε συ; Να μην διαμαρτυρόμαστε; Να μην διαδηλώνουμε; Να μην αντιδρούμε; Να σκύψουμε το κεφάλι». Εδώ είναι τα όμορφα και δύσκολα συνάμα. Σκέτη η διαμαρτυρία δεν καταφέρνει απολύτως τίποτε! Σκέτη, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς στόχο, χωρίς επιχειρήματα. Άνθρωποι ατάκτως στιβαγμένοι, πλίνθοι και κέραμοι που κινητοποιούνται μέσω twitter και μέσω facebook. Η μαζικότητα είναι δύναμη – κι αυτό είναι κάτι κατεκτημένο από τους «αγανακτισμένους» – ας την επαναφέρουμε τώρα τη λέξη, είναι αναγνωρίσιμη. Τώρα, αυτό χρειάζεται είναι αγώνας στοχευμένος. Ακόμα και ο πολύ πιο ελπιδοφόρος «Γαλλικός Μάης» το ’68 έγινε αποκαΐδια από την ίδια τη φωτιά που έβαλε! «Καλύτερα να καώ παρά να σβήσω». Συμφωνώ. Ακόμα καλύτερα, όμως: καλύτερα να αλλάξω τα πράγματα. Πώς;

Οι εκλογές πλησιάζουν. Αν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία αρθριστικά φτάσουν στο 80% όπως κάνουν τα τελευταία χρόνια, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Αν η αποχή ξεπεράσει το 50% είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Και θα μείνουμε μόνοι, άνεργοι, εξαθλιωμένοι, να τα βάζουμε ο ένας με τον άλλο όταν όλοι ξέρουμε ότι ο εχθρός είναι κοινός, πολύ έξυπνος και θέλει ακόμα περισσότερη εξυπνάδα και ενημέρωση για να νικηθεί. Γιατί, ακόμα, μπορεί να νικηθεί…

Θόδωρος Γιαχουστίδης

Leave a Reply