59ο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης

Το Φιλμ Νουάρ Παρουσιάζει 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΝΑΡΞΗΣ-ΛΗΞΗΣ
Του Ορέστη Μανασή

Το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έρχεται για μια ακόμη χρονιά με σκοπό να μας ταξιδέψει, να μας προβληματίσει, να μας κάνει να συζητήσουμε, να κάνει τη ζωή μας, ίσως, λίγο καλύτερη, αρκεί να του δώσουμε την ευκαιρία. Το πρώτο εντεκαήμερο του Νοέμβρη η πόλη βάζει τα γιορτινά της και οι σινεφίλ φορούν τα κασκόλ και τα πιο ζεστά τους χαμόγελα για να υποδεχθούν  σινεμά από κάθε γωνιά της Γης. Το Φιλμ Νουάρ θα είναι εκεί για να αποτυπώνει εικόνες και συναισθήματα, αλλά πρώτα ας πούμε λίγες πληροφορίες για το τι πρόκειται να δούμε.

Το Φεστιβάλ ξεκινάει πραγματικά με τρόπο βροντερό κι ας έχουμε να κάνουμε με μια ταινία εσωτερική και χαμηλών τόνων. Πρόκειται για το φιλμ «Κλέφτες Καταστημάτων» του Ιάπωνα  Χιροκάζου Κόρε-Έντατο οποίο επιλέχτηκε για ταινία έναρξης, ταινία η οποία απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών. Ο σκηνοθέτης, έχοντας στη φιλμογραφία του εξαιρετικές ταινίες  «Κανείς δεν ξέρει», «Πατέρας και γιος»και το πιο πρόσφατο «Η μικρή μας αδερφή»,δημιουργεί ένα σινεμά δυνατό, χωρίς όμως τυμπανοκρουσίες, αλλά βασιζόμενος στη δύναμη της καθημερινής ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων, πιστός συνεχιστής του έργου του κορυφαίου Ιάπωνα δημιουργού Γιασουχίρο Όζου. Αυτό πετυχαίνει και στους Κλέφτες, μάλλον την ποιοτικότερη στιγμή του μέχρι σήμερα.

Πρόκειται για την ιστορία ενός μικροκακοποιού και του γιου του, οι οποίοι συναντούν ένα κορίτσι εγκαταλελειμμένο στο κρύο και αποφασίζουν να το πάρουν μαζί τους για να το φροντίσουν. Μέσα από μια σειρά αντιθέσεων ανάμεσα στην «επαγγελματική» τους δραστηριότητα και τον οικιακό βίο τους, ο Κόρε-Έντα κάνει ένα σχόλιο για τον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας, ιδωμένο, βέβαια,υπό το πρίσμα της τρυφερότητας που χαρακτηρίζει το έργο του. Υποψηφιότητα της Ιαπωνίας για το φετινό ξενόγλωσσο όσκαρ και σίγουρα μια από τις ταινίες της χρονιάς.

Πέρα όμως από την εξαιρετική επιλογή της έναρξης και η ταινία λήξης είναι άκρως ενδιαφέρουσα. Αν και είχα μια κρυφή ελπίδα πως θα βλέπαμε το «Favourite» του Γιώργου Λάνθιμου, το φεστιβάλ μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα κινηματογραφικό διαμαντάκι προερχόμενο από το Βέλγιο, το φιλμ «Κορίτσι» του Λούκας Ντοντ,πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 27χρονου δημιουργού, η οποία κέρδισε εντυπώσεις και βραβεία στο τμήμα Ένα κάποιο βλέμμα στις φετινές Κάννες.

Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία της Λάρα μιας έφηβης που προπονείται σκληρά για να γίνει μπαλαρίνα. Ο πιο μεγάλος της αγώνας, όμως, είναι αυτός της προάσπισης της πραγματικής της ταυτότητας, καθώς η Λάρα γεννήθηκε αγόρι και ετοιμάζεται να προχωρήσει σε εγχείριση αλλαγής φύλου. Μια γενναία δήλωση πάνω σε ένα θέμα που ακόμα είναι ταμπού, σινεμά θαρραλέο και αληθινό, το οποίο προσεγγίζει ευαίσθητα ζητήματα όπως το bullying και η υποκρισία της κοινωνίας, χωρίς να υποκρίνεται και χωρίς να ντρέπεται, μια ταινία που αξίζει να δεις σε κάθε περίπτωση.Εμπνευσμένο μάλιστα από αληθινή ιστορία, γεγονός που πάντα προσδίδει ένα επιπλέον ενδιαφέρον, αποτελεί την επιλογή του Βελγίου για το ξενόγλωσσο όσκαρ.

Δύο από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς λοιπόν, που θα έχουμε την ευκαιρία να της πρωτοδούμε στην Ελλάδα στα πλαίσια του ΦΚΘ, αυτής της γιορτής του σινεμά που μας καλεί και φέτος να χορέψουμε στους ρυθμούς της. Αφεθείτε!Καλό φεστιβάλ!


ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ
Της ΈφηςΠαλιοτζήκα
Οι δεκαπέντε ταινίες του Φετινού Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συνέχονται από μια φράση: Caritas Romana, δηλαδή Ρωμαϊκή Ευσπλαχνία. Η ιστορία πίσω από τον – προβοκατόρικο θα μπορούσε να πει κανείς –πίνακα ο οποίος συνοδεύει το φετινό Φεστιβάλ, κρύβει από πίσω έναν μύθο που για πολλά χρόνια επηρεάζει την τέχνη. Η πρώτη καταγραφή του από τον Βαλέριο Μάξιμο κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους παρουσιάζει μια κόρη να θηλάζει τη μητέρα της στη φυλακή, μια πράξη τόσο υψηλή η οποία επηρεάζει τόσο την κοινωνία της περιόδου ώστε οδηγεί στο να δοθεί χάρη στην κατάδικο μητέρα.

Η εκδοχή ωστόσο που προκρίνεται από τον Μεσαίωνα και εξής, είναι άρα πιο προσφιλής για διάφορους λόγους στον μέσο –άρρενα– αποδέκτη της αφήγησης και κατά συνέπεια στην τέχνη,είναι αυτή όπου η κόρη θηλάζει τον μελλοθάνατο πατέρα της. Τα πολλαπλά επίπεδα ανατροπής που διαθέτει αυτή η δεύτερη αυτή εκδοχή γίνονται τα θεματικά κέντρα τα οποία κλήθηκαν να επεξεργαστούν τόσο οι δεκαπέντε σκηνοθέτες, όσο και οι δεκαπέντε εικαστικοί τα έργα των οποίων θα βρίσκονται στην αποθήκη Β1 στο λιμάνι: Η ανατροπή των ρόλων της οικογένειας, των φύλων αλλά και η καταπάτηση των νόμων  και των κοινωνικών επιταγών με στόχο να επιτευχθεί ένας υψηλός σκοπός. Προτού βρεθούμε αντιμέτωποι με τα έργα και τα αφήσουμε να μας συστήσουν τη δική τους εκδοχή, θα επιχειρήσουμε μια σύντομη περιδιάβαση στα δώδεκα από αυτά.

Διαβολόψαρο, Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ (Ταϊλάνδη)
Στην συγκλονιστική αυτή ταινία, τίθεται το ερώτημα αν σημασία έχει απλά το να επιτελείται ένας ρόλος και όχι το πρόσωπο πίσω από αυτόν. Όταν ένας ψαράς σώσει έναν από τους χιλιάδες πρόσφυγες που πνίγονται στις ακτές της περιοχής του, θα του δώσει ένα νέο όνομα. Με το νέο αυτό όνομα, όντας ένα νέο άτομο σε έναν νέο τόπο, μετά τον θάνατο του ψαρά, ο ευεργετημένος θα αναλάβει να συνεχίσει τη ζωή του σωτήρος του.
Διακοπές, Ιζαμπέλα Έκλεφ (Δανία, Ολλανδία, Σουηδία):
Στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Ιζαμπέλα Εκλέφ συζητάει τη θέαση της γυναίκας ως αντικείμενο, τον ρόλο της ως αποδέκτη ψυχοσωματικής βίας, αλλά και την αδυναμία της να βγει από αυτή την κατάσταση υποταγής στην οποία έχει συνηθίσει να επιβιώνει.
Εμείςτα ζώα, Τζερεμάια Ζέιγκαρ (ΗΠΑ):
Η οικογένεια ως πηγή βίας, τα παιδιά ως προϊόντα μιας κοινωνικής σύμβασης, η ανάδυση μιας μη-ετεροκανονικής ταυτότητας μέσα σε ένα νοσηρό περιβάλλον καθ’όλα ανέτοιμο να τη δεκτεί. Η ευγενής προσπάθεια ενός μικρού παιδιού να υπερβεί την σαθρότητα των καταστάσεων μέσω της φαντασίας του, φτιάχνοντας μέσω αυτής έναν καλύτερο κόσμο εντός του οποίου θα μπορέσει να είναι αποδεκτό.
Ισόβιοι δεσμώτες, Άρον Σίμπεργκ (ΗΠΑ):
Πίσω από τις κάμερες οι ισορροπίες ανάμεσα στην «πεντάμορφη και το τέρας» αναδιαρθρώνονται.Δυο άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν δυο εκδοχές της ανθρώπινης υπόστασης συναντιούνται στα γυρίσματα ενός θρίλερ, βοηθώντας στο να αναδυθεί το πραγματικό δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σοφία,Μεριέμ Μπενμπαρέκ (Γαλλία, Κατάρ):
Με αφορμή το νόθο παιδί της, μια γυναίκα βρίσκεται οριστικά και αμετάκλητα εκτός της κοινωνίας του Μαρόκο. Η παράδοση βρίσκεται απέναντί της καταδικάζοντάς την για τις επιλογές της.
Οι θεριστές, Ετιέν Καλός (Γαλλία, Ελλάδα, Πολωνία, Νότια Αφρική):
Μια ακόμα παραλλαγή πάνω στο γνώριμο βιβλικό θέμα του Κάιν και του Άβελ, ή πιο απλά, των αδελφικών σχέσεων. Το ζήτημα που τίθεται είναι αν επαρκούν οι δεσμοί αίματος για να συμπορευτούν αρμονικά τα μέλη μιας οικογένειας μεταξύ τους.

Ο ένοχος, Γκούσταβ Μίλερ (Δανία):Ένα δωμάτιο. Ένας κατάδικος. Μια γυναίκα απάγεται. Ένα τηλεφώνημα συνδέει. Ένα θρίλερ που πραγματεύεται τη βία και τα αδιέξοδα με τα οποία έρχεται κανείς αντιμέτωπος σε μια κοινωνία που σε κάνει να ασφυκτιείς.Μεϊλί,Ζου Ζου (Ταϊβάν) Διεθνής Πρεμιέρα:Η Μεϊλί δέχεται αγόγγυστα την εκμετάλλευση από την οικογένειά της, αντιμετωπίζει τον εργασιακό μεσαίωνα και σαν να μην επαρκούν τα παραπάνω εγκαταλείπεται από τησύντροφό της. Μια βουτιά στην πραγματικότητα της Κίνας του σήμερα, το πρόσωπο της οποίας αντικατοπτρίζεται στη ζωή και στην έμφυλη ταυτότητα της πρωταγωνίστριας.Σόκρατες, Άλεξ Μοράτο (Βραζιλία) :

Η απώλεια της μητέρας του ρίχνει έναν νέο στους δρόμους του Σάο Πάολο όπου καλείται να επιβιώσει μόνος. Όροι όπως στέγη, έρωτας και οικογένεια έρχονται στο προσκήνιο για να επαναπροσδιοριστούν μέσα από την φρέσκια προσέγγιση των νεαρών συντελεστών της ταινίας.

Όλα καλά, Εύα Τρόμπις (Γερμανία):

Όταν μια γυναίκα θα προσπεράσει τον βιασμό της ως ένα απλό συμβάν της καθημερινότητάς της, η ζωή θα την φέρει ξανά αντιμέτωπη σε ένα νέο πλαίσιο με τον βιαστή της. Μια διερεύνηση των ορίων του τραύματος και της ανοχής.

Ρέι& Λιζ,  Ρίτσαρντ Μπίλινγχαμ(Ηνωμένο Βασίλειο):

Σε αυτοβιογραφικό ρυθμό, ο φωτογράφος Μπίλινγκχαμ αναπαριστά την οικογένειά του όπως αυτός την θυμάται. Επανασυναρμολογώντας τα θραύσματα της μνήμης του, μας εξηγεί πως ακόμα και ένα σπίτι υπό κατάρρευση δεν παύει ποτέ να αποτελεί κάποιου για τους ανθρώπους που το χρειάζονται στέγη.

Pearl,Έλσα Αμιέλ (Γαλλία):

Όροι όπως μητέρα, θηλυκότητα και οικογένεια αμφισβητούνται μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που έχει αφιερώσει τη ζωή της στην πάλη, όταν αυτή ξαφνικά καλείται να επιτελέσει ρόλους τους οποίους έχει απορρίψει ως ακατάλληλους για τον εαυτό της.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΤΟΥ 59ΟΥ ΦΚΘ

Του Ορέστη Μανασή

Το ελληνικό σινεμά είναι εδώ και θα χει και φέτος την τιμητική του στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Είκοσι συνολικά ταινίες θα προβληθούν, χωρισμένες σε τρεις υποενότητες: α) δώδεκα φιλμ πρώτης προβολής β) τρεις πρεμιέρες από Έλληνες σκηνοθέτες που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό και γ) πέντε ταινίες που έχουν ήδη κάνει την πρεμιέρα τους στην Ελλάδα.

Όσον αφορά τις ταινίες πρώτης προβολής ξεχωρίζουμε το «The Waiter» του Στηβ Κρικρή με τον Άρη Σερβετάλη στο ρόλο ενός σερβιτόρου, ο οποίος τηρεί με ευλάβεια την καθημερινή του ρουτίνα, μέχρι που μια απρόσμενη γνωριμία θα αλλάξει τις ισορροπίες του. Παίζουν επίσης ο Γιάννης Στάνκογλου και η Μαρία Καλλιμάνη.

Στο «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ» του Μάριου Πιπερίδη παρακολουθούμε τις περιπέτειες του Γιάννη που ετοιμάζεται να φύγει από την Κύπρο, ώσπου ο σκύλος του Τζίμι διασχίζει τη Νεκρή ζώνη που χωρίζει τις ελεύθερες περιοχές από τα κατεχόμενα κι επειδή η μεταφορά ζώων απαγορεύεται εκεί, θα αναγκαστεί να ζητήσει τη βοήθεια της πρώην του, ενός οικογενειάρχη που μένει στο παλιό του σπίτι και ενός Τούρκου λαθρέμπορου. Πρωταγωνιστούν οι Άνταμ Μπουσδούκος (Soul Kitchen)και Βίκη Παπαδοπούλου.
Ο Νίκος Labot σκηνοθετείτο φιλμ «Η Δουλειά της» με πρωταγωνίστρια την υπέροχη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στο ρόλο μιας νοικοκυράς και μητέρας δύο παιδιών που, όταν ο σύζυγός της απολύεται, αναγκάζεται για πρώτη φορά στη ζωή της να ψάξει για δουλειά. Προσλαμβάνεται ως καθαρίστρια σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο και παρά τις σκληρές συνθήκες, θα βιώσει μια πρωτόγνωρη αίσθηση οικονομικής και συναισθηματικής ανεξαρτησίας, κάτι που θα την κάνει να σταθεί επιτέλους πραγματικά στα πόδια της. Σε άλλους ρόλους συναντάμε τον Δημήτρη Ήμελλο και τη Μαρία Φιλίνη.

Οι τρεις αυτές ταινίες θα είναι και οι ελληνικές συμμετοχές στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, διεκδικώντας το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, τον Χρυσό Αλέξανδρο.

Από κει και πέρα, ενδιαφέρον παρουσιάζει και το «Ακίνητο ποτάμι»του Άγγελου Φραντζή, στο οποίο ένα ζευγάρι μετακομίζει στη Σιβηρία λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων του ανδρός για να ανακαλύψουν με έκπληξη ότι η γυναίκα έχει μείνει έγκυος, χωρίς να έχουν ολοκληρωμένες σχέσεις το τελευταίο διάστημα. Τι συνέβη, τον απάτησε,ευλογήθηκαν από κάποια θαύμα, πόσο το συγκεκριμένο γεγονός θα επηρεάσει τη σχέση τους; Μια σύγκρουση θρησκείας και λογικής με πρωταγωνιστές την Κάτια Γκουλιώνη και τον Ανδρέα Κωνσταντίνου.
Στο «Ελεύθερο θέμα» της Στέλλας Θεοδωράκη μια καθηγήτρια καλών τεχνών δίνει στους φοιτητές της μια άσκηση με ελεύθερο θέμα κι εκείνοι εμπνέονται από τη σύγχρονη πραγματικότητα και τους ανθρώπους γύρω τους και δημιουργούν ένα εργαστήρι παράλογων ιστοριών.   Ένας απ’ αυτούς μάλιστα αντιγράφει στοιχεία από τη ζωή της καθηγήτριας. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο η εξαιρετική Θεοδώρα Τζήμου, ενώ παίζουν ακόμα οι Δημήτρης Κίτσος και Αντώνης Καρυστινός μεταξύ άλλων.
Ο Κωνσταντίνος Σαμαράς σκηνοθετεί το «Μαγικό Δέρμα», μια διαφορετική ανάγνωση πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπαλζάκ, όπου ο πρωταγωνιστής της ιστορίας κάνει μια διαβολική συμφωνία που του υπόσχεται τα πάντα με κόστος όμως τη ζωή του, με τους Χάρη Φραγκούλη, Ανθή Ευστρατιάδου, Τζένη Θεωνά, Ανδρέα Κοντόπουλο, Γιάννη Μπέζο,Άγγελο Παπαδημητρίου και Χάρη Ρώμα, ενώ στη «Δεξιά Τσέπη του Ράσου» του Γιάννη Λαπατά ένας μοναχικός καλόγερος χάνει τη μοναδική συντροφιά του, τη σκυλίτσα του και με αφορμή αυτό το γεγονός θα αναθεωρήσει τη ζωή του.Πρωταγωνιστούν οι Θόδωρος Ανανιάδης, Γεράσιμος Σκιαδιαρέσης και Μάνος Βακούσης
Στο «Καταφύγιο ΙΙ: Το Μονοπάτι του Πάγου» του Χρήστου Νικολέρη μια παρέα νέων φτάνει σε ένα καταφύγιο μέσα στο δάσος, όταν ένας απ’ αυτούς τραυματίζεται. Οι ντόπιοι λένε πως κάτι σκοτεινό υπάρχει στην περιοχή και την αποφεύγουν, ενώ μια συμμορία ληστών πλησιάζει με τη σειρά της το μέρος. Με τους Κίκα Ζαχαριάδου, Γιώργο Σπάνια, Βίκυ Μαϊδάνογλου, Άρη Αντωνόπουλο, Νικόλα Παπαγιάννη, Δανάη Σκιάδη.

Η Μαρία Λάφη σκηνοθετεί το «Holy Boom» με τους Νένα Μεντή, Luli Bitri, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Σαμουήλ Ακινόλα και μας μεταφέρει στην Κυριακή των Βαΐων που ο 16χρονος Ιγκέ ανατινάζει το ταχυδρομικό κουτί της γειτονιάς με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα LSD της Λένας και του Μάνου, τα έγγραφα της Άντια και το γράμμα του χαμένου παιδιού τηςΘάλειας, οδηγώντας τους ήρωες σε ακραίες συμπεριφορές, ενώ στο «Scopophilia» της Ναταλίας Λαμπροπούλου και Ηλέκτρας Αγγελετοπούλου μέσα από την ηδονοβλεπτική ματιά του διαδικτύου παρακολουθούμε τον Αλέξη να γίνεται άθελά του μάρτυρας ενός φόνου, μπλέκοντας έτσι στον ιστό ενός κατά συρροή δολοφόνου. Πρωταγωνιστούν οι Ηλέκτρα Καρτάνου, Κωνσταντίνος Λιάρος, Τζόυς Ευείδη.Στα «Δάκρυα του Βουνού» του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου μια παρέα μαστόρων πέτρας στις αρχές του 20ου αιώνα ζουν τη δική τους οδύσσεια και μοιραία ένας ένας χάνονται, πέρα από τον πρωτομάστορα που συνεχίζει την περιπλάνησή του (παίζουν οι Λουκία Κατωπόδη, Σπύρος Γεωργόπουλος, Λυγερή Ταμπακοπούλου), ενώ στη «Νύχτα του Αγι’ Άντώνη (Μακρόνησος Β11)»  του Θανάση Σκρουμπέλου ένας απόστρατος αξιωματικός ξεμένει ένα βράδυ στη Μακρόνησο,όπου απρόσμενες συναντήσεις θα οδηγήσουν σε έναν χορό θανάτου. Πρωταγωνιστούν οι Μαρία Παπαγαβριήλ, Θοδωρής Προκοπίου και Θανάσης Κοντός.

sueno aroma aromatopoleioΠέρα από την υποενότητα Επίσημη Πρώτη το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του 59ου ΦΚΘ περιλαμβάνει μια δεύτερη υποκατηγορία με τίτλο Ξεπερνώντας τα Σύνορα, την οποία απαρτίζουν τρεις ταινίες: «Κιμμέρια»του Σάιμον Φαρμακά στην οποία παρακολουθούμε την ιστορία ενός νεαρού αγρότη και της οικογένειάς του που είναι καταχρεωμένοι σε έναν συγχωριανό τοκογλύφο. Όταν ένα παράξενο διαστημικό αντικείμενο πέφτει μέσα στο χωράφι του νεαρού, στη Νεκρή Ζώνη της Κύπρου, ο τοκογλύφος προτείνει να του αφαιρέσει μέρος του χρέους με τον όρο να του το παραδώσει. Με τους Κίκα Γεωργίου και Άθω Αντωνίου.

Στην «Παύση» της Τώνιας Μισιαλήμια γυναίκα ζει παγιδευμένη σε έναν καταπιεστικό γάμο χωρίς αγάπη. Προσπαθώντας να δραπετεύσει, βρίσκει καταφύγιο σε έναν φανταστικό κόσμο εκδικητικής βίας,όπου η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται. Παίζουν οι Στέλλα Φυρογένη,Ανδρέας Βασιλείου, Πόπη Αβραάμ κ.α

Τέλος ο Στράτος Τζίτζης σκηνοθετεί το «Night Out». Σάββατο βράδυ στο Βερολίνο, ένα πολύχρωμο μίγμα ετερο-ομοφυλόφιλων,μόνων ή σε παρέες βγαίνουν να διασκεδάσουν, εξερευνώντας τη νυχτερινή πόλη και τις σχέσεις τους, ώσπου οι ιστορίες τους μπλέκονται στο KitKatClub, θρυλικό για τα διονυσιακά πάρτι του κι εκεί όλα θα αλλάξουν. Παίζουν οι Katerina Martha Clark, Mara Scherzinger, Αλεξάνδρα Ζωιοπούλου, Σπύρος Μαρκόπουλος.

Η τρίτη υποενότητα έχει τίτλο Μια Δεύτερη Ματιά και περιλαμβάνει πέντε ταινίες: το ντοκιμαντερίστικου ύφους «1968»του Τάσου Μπουλμέτη που εξιστορεί την πορεία της ΑΕΚ προς την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου ελληνική ςομάδας, την πειραματική «Κενή Διαθήκη»του Αλέξανδρου Ευάγγελου Φασόη, το άκρως ενδιαφέρον «Chinatown-Τα τρία καταφύγια» της Αλίκης Δανέζη Κνούτσεν, την τελευταία δημιουργία του πολύ σημαντικού Γιώργου Πανουσόπουλου με τίτλο «Σε Αυτή τη Χώρα Κανείς δεν Ήξερε να Κλαίει» και μια από τις χειρότερες ταινίες της περσινής χρονιάς, την καρικατουρίστικη βιογραφία του τεράστιου Νίκου Καζαντζάκη δια χειρός Γιάννη Σμαραγδή.

Πέρα από τις μεγάλου μήκους ταινίες θα προβληθούν και 34 μικρού μήκους, ανάμεσά τους οι 17 βραβευμένες ταινίες του πρόσφατου 41ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, καθώς επίσης κι ένα αφιέρωμα στο έργο του πρωτοπόρου  Θεσσαλονικιού animator Ιορδάνη Ανανιάδη με προβολή δέκα μικρού μήκους φιλμ του.Τέλος μην ξεχνάτε πως ελληνικό είναι και το μεγάλο αφιέρωμα του φετινού φεστιβάλ, δίνοντάς μας την ευκαιρία να ανακαλύψουμε το εγχώριο άκρως παρεξηγημένο είδος του queer κινηματογράφου. Χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος δώστε την αγάπη σας και στο ελληνικό σινεμά, γιατί το αξίζει κι ας μην το πιστεύουμε πολλές φορές

Ανοιχτοί Ορίζοντες

Της Έφης Παλιοτζήκα

Στους Ανοιχτούς ορίζοντες του 59ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι κάθε χρόνο προσφέρουν μερικές από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του Φεστιβάλ, συναντάμε και φέτος μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα εγχειρήματα.Συγκεκριμένα, κάτω από τα φτερά των Ανοικτών οριζόντων, θα ανοίξει τα δικά της η ενότητα Another take με έργα νέων και πολλά υποσχόμενων δημιουργών. Επιλέγουμε να παρουσιάσουμε μερικά από αυτά εκτενέστερα, τα οποία τράβηξαν το βλέμμα μας το καθένα για διαφορετικούς λόγους.

The Rainbow Experiment (2018) σε σκηνοθεσία και σενάριο της Christina Kallas Πόσο λάθος μπορεί να πάει ένα σχολικό πείραμα; Ποιος φέρει την ευθύνη όταν κάτι ξεφεύγει από τον έλεγχο; Κανείς και μαζί όλοι. Το αμερικανικό λύκειο παρουσιάζεται ως ένα κύκλωμα αποτελούμενο από ανθρώπους το οποίο δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να βραχυκυκλώσει.

Virus Tropical (2017) Santiago Caicedo Ένα animation με πολύ ενδιαφέρον στυλ, όμορφες μουσικές και στο φόντο την Κολομβία. Κεντρικό θέμα του οι οικογενειακές σχέσεις που αναπτύσσει η νεαρή Πάολα με τους γονείς της αλλά και η διεκδίκηση της προσωπικής ταυτότητας, όλα αυτά με αρκετές δόσεις χιούμορ και σάτιρας

Khrustal/ Crystal swan (2018) DaryaZhuk Με θέμα αρκετά παρεμφερές με το Lemonade των Ματιών στα Βαλκάνια, η ταινία παρουσιάζει την ιστορία μιας νεαρής DJ η οποία αποφασίζει να κυνηγήσει το λεγόμενο big dream μεταναστεύοντας για χάρη της δημιουργίας της στην Αμερική. Έντονοι ρυθμοί και χρώματα στην πρώτη επίσημη συμμετοχή του Μαυροβουνίου στα 91α Academy Awards..
Blind Spot(2018) Tuva Novotny Δραματική ταινία γύρω από την ψυχική ασθένεια, τις οικογενειακές σχέσεις και την πάλη ανάμεσα σε αυτά που θεωρούμε ότι μπορούν να αποβούν μοιραία για τις ζωές μας και σε αυτά που όντως μας απειλούν. Ένας αισθητικός πειραματισμός με ασταμάτητη ροή σε πλάνα και συναισθήματα, ο οποίος γεννά μια τρομακτική ένταση στον θεατή
An Elephant Sitting Still(2018) Bo Hu
Μια πραγματεία γύρω από το πώς οι ζωές μας περιπλέκονται ασταμάτητα από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου μεταξύ τους. Με δεξιοτεχνία, η αφήγηση αποκαλύπτει συνδέσεις μεταξύ των προβληματισμένων πρωταγωνιστών που όλοι επιμένουν «να αγνοούν τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο»..
La noche de 12 años (2018) Álvaro BrechnerΜ
ια συγκλονιστική ταινία, εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα. Τρεις αιχμάλωτοι οδηγούνται στην τρέλα κατά την περίοδο της δικτατορίας στην Ουρουγουάη, καθώς ο στρατός δεν έχει το δικαίωμα να τους σκοτώσει. Ο καθένας αντιμετωπίζει αυτή τη δωδεκαετή σκλαβιά με τον δικό του τρόπο
Rafiki(2018) Wanuri Kahiu
Μετά τη συμμετοχή της στο φεστιβάλ των Καννών και αφού η προβολή της στην Κένυα απ’όπου προέρχεται είναι απαγορευμένη, η ταινία Rafiki, που σημαίνει Φίλος, φτάνει στο ΦΚΘ. Μουσικοί και οπτικοί δρόμοι ανοίγονται σε ρυθμούς που σε ταξιδεύουν για να σου δείξουν πως η αγάπη έχει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και όλοι μας το δικαίωμα να την γευτούμε εξίσου, στις καλές και τις κακές της πτυχές.
Dead Women Walking (2018) Hagar Ben-Asher
Μια κλειστοφοβική και ταυτόχρονα απελευθερωτική ταινία που παρουσιάζει τις τελευταίες μέρες γυναικών καταδίκων πριν οδηγηθούν στον θάνατο. Οι δυνατές ερμηνείες οδηγούν με τη βοήθεια της σκηνοθεσίας σε ένα κρεσέντο που κλείνει με τον ήχο της κάννης
Tel Aviv on Fire (2018) Sameh Zoabi
Μπορεί σε μια γη που φλέγεται να ανθίσει ανεμπόδιστα η δημιουργία; Ο νεαρός Παλαιστίνιος σεναριογράφος γνωρίζει την επιτυχία με την τηλεοπτική του σειρά μέχρι που η πορεία του σεναρίου του φεύγει απ’ την πένα του και γίνεται αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στην εταιρία παραγωγής του και τον ισραηλινό στρατό.
Ματιές στα Βαλκάνια
Της Έφης Παλιοτζήκα
Σε επιμέλεια του Δημήτρη Κερικινού οι φετινές Ματιές στα Βαλκάνια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Φέτος, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τον ρουμανικό κινηματογράφο, έναν εθνικό κινηματογράφο με σταθερή παρουσία, παρά τις μεγάλες δυσκολίες με τις οποίες έχουν έρθει αντιμέτωποι οι δημιουργοί του, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.

Ο Μίρτσεα Ντανελιούκ με την Πρόβα μικροφώνου του (1980) βαθιά επηρεασμένος από το cinéma vérité χτίζει μια ρεαλιστική σάτιρα της κατάστασης που επικρατεί στην Ρουμανία της εποχής του. Την ίδια χρονιά συναντάμε και το νουάρ Δάκρυ μιας κοπέλας του Ιωσήφ Ντεμιάν που συζητά τον αντίκτυπο της κινηματογράφησης στον κόσμο. Υψηλή αυτοαναφορικότητα γύρω από την κινηματογραφική διαδικασία θα συναντήσουμε και στην εμβληματική ταινία για το ρουμάνικο Νέο Κύμα Τρεις σεκάνς (1983) του Αλεξάντρου Τάτος. Έντονα αλληγορικός ο Νταν Πίτσα στην ταινία του Προσανατολισμοί πραγματεύεται το δίπολο κοινωνία- άτομο, ενώ σε πιο ανάλαφρο κλίμα, ο Ναέ Καρανφίλ ασκεί κοινωνική σάτιρα μέσω του χιούμορ στο Μην κρέμεστε απ’ το παράθυρο (1993). Τέλος, ο πιο αντιπροσωπευτικός εκφραστής του ρουμάνικου Νέου Ρεύματος, ο Κρίστι Πούιου έρχεται με την πιο πρόσφατη ανάμεσα στις ταινίες του αφιερώματος, τη Γερή Μπάζα (2001) να μιλήσει σε μια μινιμαλιστική κινηματογραφική αφήγηση για τη χώρα του μετά τον κομμουνισμό με αρκετά ρεαλιστικούς όρους.

Οικογένεια Μορομέτε 2

Παράλληλα θα έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε επιλεγμένες ταινίες σταθμούς του βαλκανικού κινηματογράφου. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν:

Το Έχεις τη νύχτα του Ιβάν Σάλατιτς.

Η παγκόσμια πρεμιέρα του Οικογένεια Μορομέτε 2 του Στέρε Γκούλεα, μια ταινία βασισμένη πάνω στο ομώνυμο βιβλίο του Μαρίν Πρέντα, η οποία μιλά για την ιστορία του 20ου αιώνα.

Η επίσημη πρόταση της Ρουμανίας για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Το «Αδιαφορώ αν καταγραφούμε στην Ιστορία ως βάρβαροι» του Ράντου Ζούντε έχει χαρακτηριστεί ως μετα-δράμα, καθώς μεταφέρει σε ύφος κωμικό ένα εκ των πιο τραγικών περιστατικών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο σκηνικό της Ρουμανίας του σήμερα.

Στο Lemonade της Ιοάννα Ουρικάρου θα έρθουμε αντιμέτωποι με τη ρουμανική οπτική πάνω σε ένα από τα πιο φλέγοντα ζητήματα του σήμερα, την οικονομική μετανάστευση. Μήπως τελικά οι δυσκολίες είναι ίδιες για όλους μας;

Τέλος, το πολυβραβευμένο Σιμπέλ των Σάγλα Ζεντζιρτζί και Γκιγιόμ Ζοβανετί μιλά με αφορμή την διεκδίκηση της ισότητας μεταξύ των φύλων για τις διάφορες καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη δυσκολία του να προσπαθεί κανείς να επιβιώσει στους καιρούς που διανύουμε.

Αλίς

Φτάνοντας στο σήμερα, θα έχουμε τη χαρά να έρθουμε σε επαφή με το μέλλον του βαλκανικού σινεμά, καθώς νέοι σκηνοθέτες θα παρουσιάσουν τις ταινίες μικρού μήκους τους στα πλαίσια του Φεστιβάλ: Το animation Ποδηλάτες του Βέλικο Πόποβιτς, ο Φράκτης της Λεντίτα Ζετσιράι, η Ακίδα του Ενές Γιουρνταούν, το Για κοίτα την του Γκόραν Στόλεφσκι και το Χριστουγεννιάτικο δώρο του Μπογκντάν Μουρεσάνου θα μας δώσουν την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με το πώς αντιλαμβάνονται την ιστορία τους, την παγκόσμια κατάσταση αλλά και γενικότερα τη δημιουργική διαδικασία η νέα γενιά σκηνοθετών των Βαλκανίων.

«Αδιαφορώ αν καταγραφούμε στην Ιστορία ως βάρβαροι»
Εκατό λέι 
Αφιέρωμα στο ελληνικό queer σινεμά
Του Αλέξη Ιωαννίδη
Για 59η φορά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης επιστρέφει. Μαζί με αυτό έρχεται για πρώτη φορά ένα εκτενές αφιέρωμα στο ελληνικό queer σινεμά, σε επιμέλεια του Κωνσταντίνου Κυριάκου,  με 38 ταινίες από τα τέλη της δεκαετίας του 60 μέχρι σήμερα. Οι ταινίες αυτές, εκτός από το να αφήσουν το πρωτοποριακό στίγμα τους στον ελληνικό κινηματογράφο, μίλησαν ανοιχτά για ένα θέμα που τότε θεωρούνταν ταμπού και καλλιέργησαν στον βαθμό που τους επιτρεπόταν ανά εποχή την ανάλογη συνείδηση στο κοινό.
Ανάμεσα σε αυτές υπάρχουν κόπιες που δεν μπορεί κανείς να βρει εύκολα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τις ταινίες της δεκαετίας του 60 Vortex Το πρόσωπο της Μέδουσας (1967) και Ορέστης (1969), δύο δυσεύρετες ταινίες που δεν θα σας δοθεί εύκολα η ευκαιρία να ξαναδείτε. Είναι επίσης εντυπωσιακό πως αυτές οι ταινίες σε μια συντηρητική περίοδο επιχείρησαν και σε έναν βαθμό πέτυχαν την απενοχοποίηση του γυμνού αντρικού σώματος.

Περνώντας στη δεκαετία του 70,  ξεκινά σταδιακά μια αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων, με ταινίες όπως Η Λίζα και η άλλη (1976), Το γελεκάκι (1976) ή το Λίβυος ή η αλματώδης παρουσία του περασμένου έπους (1976). Αξιοσημείωτη είναι επίσης η μικρού μήκους ταινία του Δημήτρης Σταύρακα Μπεττυ(1979) που ταξιδεύει τον θεατή στον τρανσέξουαλ κόσμο. Στη δεκαετία του 80 με τα περίεργα ντυσίματα και χτενίσματα, βλέπουμε τον queer κινηματογράφο να μιλάει όλο και πιο ανοιχτά χωρίς να «προσέχει τα λόγια του».

Ταινίες όπως ο Αγγελος συγκλόνισαν με τη ρεαλιστική τους προσέγγιση, ενώ την ίδια στιγμή φιλμ όπως τα Στην αναπαυτική μεριά (1981) και το Μετέωρο και σκιά (1985) επέλεξαν μια πιο φιλοσοφική προσέγγιση εστιάζοντας στην σκοπιά των διανοούμενων και των ποιητών γύρω από την queer κοινότητα. Με τόσα μεγάλα βήματα τη δεκαετία του 80 το queer σινεμά δεν θα μπορούσε να μην οδηγηθεί σε μια ωρίμανση. Ταινίες που πλέον μιλάνε χωρίς «σιγαστήρα», λένε με πάθος αυτά που θέλουν και τελικά λόγω της αυθεντικότητας τους αναγνωρίζονται καλλιτεχνικά και βραβεύονται σε μεγάλα φεστιβάλ όλου του κόσμου εμφανίζονται την δεκαετία του 90.

Ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης με τους Τρώες(1990) του, ο Χρήστος Δήμας με το σπονδυλωτό του 4(2000) και ο Πάνος Χ. Κούτρας με την ξεκαρδιστική Επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά(1999) είναι τρεις από τους πρωτεργάτες του queer κινηματογράφου των 90s που περιλαμβάνει κι άλλες αξιοσημείωτες δουλειές.

Στρέλλα
Όλη αυτή η αργή αλλά σταθερή πορεία οδήγησε στο σήμερα και έτσι πλέον συναντάμε μια τεράστια ποικιλία ταινιών που καταπιάνονται με το queer ως βασικό τους θέμα. Εμβληματικοί σκηνοθέτες όπως η Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη με το Η διαρκής αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ (2001) και το αριστούργημα του Πάνου Χ. Κούτρα Στρέλλα (2009) κατάφεραν τόσο να εντυπωσιάσουν το κοινό τόσο με την άρτια κινηματογράφησή τους, όσο και με το να προβληματίσουν γύρω από τα θέματά τους. Αξιοσημείωτες ταινίες της εποχής είναι επίσης το Ι Αm Gay (2008) του Νίκου Κολοβού, το Οι άνδρες δεν κλαίνε του Κυριάκου Χατζημιχαηλίδη (2001), αλλά και η πολύ πρόσφατη ταινία και Obscuro Barroco της Ευαγγελίας Κρανιώτη (2018).

Αυτές ήταν μόνο μερικές από τις επιλογές ταινιών που περιλαμβάνει αυτό το εκτενές και πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στον queer ελληνικό κινηματογράφο, το οποίο θα έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στο φετινό φεστιβάλ. Επιλέξτε συνεπώς σοφά, ποιες από αυτές θα παρακολουθήσετε, αφήνοντας την κάθε μία να σας πει τη δική της ιστορία.

το Μετέωρο και σκιά 


τσέρκι

ΑΦΙΕΡΩΜΑ «ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ»
«Η εκπαίδευση είναι το πιο δυνατό όπλο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να αλλάξεις τον κόσμο».Νέλσον ΜαντέλαΤο σινεμά μπορεί να μας μάθει πολλά και η εκπαίδευση να αλλάξει τη ζωή μας.Ο συνδυασμός τους μπορεί –γιατί όχι;- να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σας προσκαλεί στο αφιέρωμα «Μαθήματα Ζωής» το οποίο θα παρουσιαστεί με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και περιλαμβάνει ταινίες που, με κοινό άξονα την εκπαίδευση, παραδίδουν πολύτιμα και οικουμενικά μαθήματα ζωής με τρόπο όχι διδακτικό, αλλά απόλυτα ουσιαστικό.Πρόκειται για πέντε ταινίες που προβάλλονται σε πρεμιέρα στην Ελλάδα και διερευνούν τον κοινωνικό ρόλο της εκπαίδευσης, σε διάφορες εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής: Ο εφηβικός έρωτας που γεννιέται στα θρανία, τα αξέχαστα φοιτητικά χρόνια, γεγονότα που σημαδεύουν τη μαθητική ζωή, αλλά και ένα φαινόμενο των καιρών, το διαδικτυακό bullying. Οι ταινίες:
Γιγαντιαίοι μικροί  του Κιθ Μπέρμαν (Καναδάς): Δυο κολλητοί έχουν την τέλεια εφηβική ζωή: είναι όμορφοι, με κατακτήσεις και οι πιο δημοφιλείς του σχολείου. Όλα όμως θα αλλάξουν το βράδυ που ο ένας από αυτούς γιορτάζει τα 17α γενέθλιά του: ένα ατύχημα ανατρέπει τα πάντα. Μια ιστορία ενηλικίωσης για την αγάπη χωρίς ταμπέλες και περιορισμούς, με τους Κάιλ Μακ Λάχλαν, Μαρία Μπέλο και νέους ταλαντούχους ηθοποιούς.
Νιότη του Φιλίπ Λεσάζ (Καναδάς): Η ταινία ζουμάρει στην οδύνη και την ηδονή της πρώτης αγάπης, που γεννιέται -και πεθαίνει- εντός και εκτός των τειχών του σχολείου. Ο 16χρονος Γκιγιόμ, εσωτερικός σ’ ένα ιδιωτικό σχολείο, συνειδητοποιεί τα αισθήματά του για τον κολλητό του. Ταυτόχρονα, η 18χρονη ετεροθαλής αδελφή του Σαρλότ βιώνει την πρώτη της ερωτική απογοήτευση. Και η ζωή συνεχίζεται…
Παρισινή εκπαίδευση του Ζαν Πολ Σιβεράκ (Γαλλία): Ένας νέος από τη γαλλική επαρχία καταφτάνει στο Παρίσι για να σπουδάσει κινηματογράφο στη Σορβόνη. Και, φυσικά, εκπαιδεύεται σε όλες τις δοκιμασίες της τέχνης, της φιλίας, του έρωτα και του πολιτικού ιδεαλισμού. Μια αυτομυθοπλαστική ταινία-φόρος τιμής στη Μέκκα της κινηματογραφικής μυθολογίας στην Ευρώπη.
Πρωτοετείς του Τομά Λιλτί (Γαλλία): Ο Αντουάν ξεκινά το πρώτο έτος της ιατρικής για… τρίτη φορά. Ο Μπενιαμίν μόλις αποφοίτησε από το λύκειο, και βρίσκεται κι αυτός πρωτοετής φοιτητής. Μαζί  ζουν τη φοιτητική ζωή με όλα της τα σκαμπανεβάσματα, ψάχνοντας τη χρυσή τομή ανάμεσα στο διάβασμα και τα πάρτι, την απελπισία για το τώρα και φυσικά την ελπίδα για το αύριο.
Σκουριά του Άλι Μουριτίμπα (Βραζιλία): Η 16χρονη Τάτι είναι μια συνηθισμένη έφηβη που αγαπά τα social media και φλερτάρει με τον νέο, μυστηριώδη συμμαθητή της. Όμως όταν διαρρέει στο σχολείο ένα προσωπικό βίντεο με τον πρώην της, τότε ξεσπά γι΄ αυτή μια κόλαση με τραγικές συνέπειες. Μια ταινία επίκαιρη όσο ποτέ, με τη ματιά ενός σκηνοθέτη που είχε εργαστεί για χρόνια ως δάσκαλος
cafe stretto
The END
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE