ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ» ΕΛΕΝΑ ΧΟΥΣΝΗ
Δ.ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

Τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου στις 19:00 θα πραγματοποιηθεί στο βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία η παρουσίαση του βιβλίου της Έλενας Χουσνή Καταραμένες Πολιτείες, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ. Η συγγραφέας μίλησε στο φιλμ νουάρ και απάντησε στις ερωτήσεις μας.

ΔΕΛΙΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ: Μιλήστε μας για εσάς.

ΕΛΕΝΑ ΧΟΥΣΝΗ: Noμίζω ότι δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να μιλά κανείς για τον εαυτό του. Να αναπροσδιορίζεται με βάση την εικόνα που έχει για το ποιος είναι, τι θέλει, που θέλει να φτάσει. Και πάντως, τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό είναι συνήθως τα αρνητικά γι` αυτό θα επιμείνω σε αυτά. Είμαι ξεροκέφαλη με έναν τρόπο  που μου στερεί χρόνο και ενέργεια, ειδικά λόγω της επιμονής σε στόχους ή σχέδια που είναι εξαρχής καταδικασμένα, αλλά σχεδόν αυτοκαταστροφικά αρνούμαι να το δεχτώ. Έχω μια έλλειψη μέτρου στο θέμα του ρίσκου που με οδηγεί κάποιες φορές σε αποτυχίες και στενοχώριες. Ισορροπεί βέβαια από ανέλπιστες κατακτήσεις. Είμαι εξαιρετικά συγκεντρωτική και αυτό κουράζει τόσο εμένα όσο και τους γύρω μου. Επίσης, κάτι που μου καταλογίζουν οι φίλοι είναι ότι δεν μιλώ εύκολα για τα προβλήματά μου και αυτό ερμηνεύεται ως ένδειξη έλλειψης εμπιστοσύνης. Προσπαθώ να το βελτιώσω με τον καιρό. Τέλος, ας μου αναγνωρίσω και κάτι που θεωρώ θετικό. Κι αυτό είναι ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο ενέργειας, σχεδόν ανατροφοδοτούμενης που με κάνει να θέλω να  κάνω πράγματα συνεχώς…

Δ.Β.: Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον χώρο της τέχνης; Γιατί επιλέξατε τη συγγραφή;

Ε.Χ.: Δεν ήταν μια απόφαση με την τυπική έννοια του όρου. Δηλαδή δεν ήταν ότι σκέφτηκα τι θέλω, προσμέτρησα προβλήματα και ευκαιρίες, μέτρησα τον εαυτό μου και είπα κάποια δεδομένη χρονική στιγμή ότι αυτό θέλω να κάνω. Από μικρή μαγευόμουν από τις ιστορίες. Αυτές που άκουγα από τους άλλους αλλά και αυτές που εγώ έφτιαχνα στο μυαλό μου χρησιμοποιώντας το «υλικό» που μου έδινε η καθημερινότητά μου στην Πέλλα. Οι ιστορίες αυτές είχαν διπλό ρόλο. Πρώτον ψυχοθεραπευτικό γιατί με βοηθούσαν να ισορροπήσω ψυχολογικά και κρατώντας απόσταση από τα πράγματα να μπορώ να τα δω με άλλο μάτι, πιο ψύχραιμα. Και δεύτερον, ήταν κάτι που αγαπούσα, που με έκανε να νιώθω όμορφα. Κάποτε άρχισα να τις αποτυπώνω σε χαρτί. Και χρόνο με το χρόνο αυτές μεγάλωναν. Εκείνο που υπήρχε, δηλαδή, από πάντοτε ήταν αυτή η ανάγκη να πω μια ιστορία που μου φαινόταν σημαντική. Πολύ αργότερα σκέφτηκα ότι αυτή η ιστορία θα ήταν ωραίο να έχει και ακροατές, αναγνώστες.

Δ.Β.: Μιλήστε μας για το βιβλίο σας Καταραμένες Πολιτείες.

Ε.Χ.: Οι «Καταραμένες Πολιτείες» είναι ένα βιβλίο που γεννήθηκε χωρίς να έχει προγραμματιστεί και αυτή είναι μια εμπειρία που βιώνω συγγραφικά για πρώτη φορά. Συνήθως, αφού επιλέξω ένα θέμα που με ενδιαφέρει το μελετώ, κάνω μεγάλη έρευνα και έπειτα στήνεται σιγά – σιγά η ιστορία. Στην προκειμένη περίπτωση όλα ξεκίνησαν από την έρευνα που κάναμε με φίλους για το Λεπροκομείο Καρλοβάσου στη Σάμο θέλοντας να αποτυπώσουμε μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων την κατάσταση που επικρατούσε μέσα στο ίδρυμα αυτό αλλά και τα προβλήματα των ασθενών. Και κυρίως το θέμα του στίγματος που ήταν πολύ σκληρό και καταδίκαζε, πέρα από τους νοσούντες, και τις οικογένειές τους. Από τα στοιχεία όμως που προέκυπταν από την έρευνα αυτή, από τις μαρτυρίες των ανθρώπων αλλά και γενικότερα από το υλικό που μελέτησα, γεννήθηκε η ανάγκη να μιλήσω γι` αυτούς τους ανθρώπους που, στερημένοι την ελευθερία ακόμη και την ίδια την αξιοπρέπειά τους, απομονωμένοι και ξεχασμένοι από όλους, διαγραμμένοι κυριολεκτικά από την κοινωνία και την οικογένειά τους κλήθηκαν να τα αντιμετωπίσουν όλα αυτά και μέσα στην «καταραμένη πολιτεία» τους ανέπτυξαν συλλογικότητες, μια φοβερή αλληλεγγύη και ουσιαστικά ξανάχτισαν την ταυτότητά τους. Ήταν συγκλονιστικό όλο αυτό και θεώρησα ότι τους αξίζει να ειπωθεί, να γραφτεί.

Δ.Β.: Μελλοντικά σχέδια.

Ε.Χ.: Η συγγραφή είναι σαν τις ασθένειες που υποτροπιάζουν. Εκεί που λες ότι πάει πέρασε αυτή η θύελλα, αυτό το δόσιμο, ξαφνικά προκύπτει μια υποτροπή και ξεκινάς ξανά. Για μένα εκείνο που λειτουργεί σαν μηχανισμός πυροδότησης είναι όπως σας είπα το θέμα. Να νιώσω ότι κάτι, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία, με ενδιαφέρει. Και μετά θα χτιστεί η ιστορία ή μπορεί και να μην χτιστεί. Αυτή τη στιγμή δουλεύω πάνω σε ένα πολιτικό μυθιστόρημα, πολιτικό θρίλερ θα το χαρακτήριζα, που έχει ως βάση του την πλήρη μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος και στους δύο πόλους του, τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες και τις ακραίες εκδηλώσεις του. Εύχομαι να ολοκληρωθεί. Με έχει ρουφήξει η έρευνα και η συγγραφή αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι de facto θα οδηγήσει κάπου. 


[wp_ad_camp_1]

Να μπορείς να σταματάς τον εαυτό σου από τον γρήγορο βηματισμό που σου επιβάλλει η ζωή και η καθημερινότητα και να κοιτάς, έστω για λίγο, μέσα σου και γύρω σου. Να μην θεωρείς πως κάποια πράγματα είναι δεδομένα, αλλά πολυτέλεια και να τα ξανακοιτάς συνεχώς με νέα ματιά. Αυτό αλλάζει και την θωριά τους. Να ζεις όσο μπορείς τις μικρές στιγμές, τις μικρές ανάπαυλες γιατί αυτές τελικά ορίζουν και τον καμβά της ζωής.

Δ.Β.: Η φιλοσοφία σας.

Ε.Χ.: Να μπορείς να σταματάς τον εαυτό σου από τον γρήγορο βηματισμό που σου επιβάλλει η ζωή και η καθημερινότητα και να κοιτάς, έστω για λίγο, μέσα σου και γύρω σου. Να μην θεωρείς πως κάποια πράγματα είναι δεδομένα, αλλά πολυτέλεια και να τα ξανακοιτάς συνεχώς με νέα ματιά. Αυτό αλλάζει και την θωριά τους. Να ζεις όσο μπορείς τις μικρές στιγμές, τις μικρές ανάπαυλες γιατί αυτές τελικά ορίζουν και τον καμβά της ζωής.

Δ.Β.: Αγαπημένος συγγραφέας και βιβλία που έχετε ξεχωρίσει.

Ε.Χ.: Άπειρα και δεν μπορώ συνήθως να κάνω την διάκριση. Προφανώς πολλοί από την αστυνομική λογοτεχνία την οποία αγαπώ και την οποία προσπαθώ να υπηρετώ. Άλλωστε είναι το πρώτο μη αστυνομικό βιβλίο μου οι «Καταραμένες Πολιτείες». Στον χώρο λοιπόν αυτό ξεχωρίζω και αγαπώ ιδιαίτερα τον Σιμενόν, την Πατρίτσια Χάισμιθ, τον Μωρίς Αττιά, τον Μανσέτ, τον Ελρόι.. Είναι στ` αλήθεια ατελείωτη η λίστα. Σε ό,τι αφορά την ελληνική λογοτεχνία θα ήθελα να πω ότι τα τελευταία χρόνια έχει σημειώσει μια αξιοσημείωτη άνθηση και πραγματικά έχουμε δει και συνεχίζουμε να βλέπουμε εξαιρετικά βιβλία. Στην δική μου αξιολόγηση την πρωτιά, αν και είναι αδόκιμος όρος, την έχει ο Καραγάτσης τον οποίο θεωρώ πραγματικά αξεπέραστο.

Δ.Β.: Η τέχνη στην Ελλάδα της κρίσης.

Ε.Χ.: Η τέχνη όπως και η λογοτεχνία δεν λύνει προβλήματα. Δεν μπορεί να προτείνει λύσεις, δεν έχει αυτή την δυνατότητα. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να προσφέρει οπτικές, διαφορετικές ματιές, καμιά φορά και μια αποτύπωση της κατάστασης που βοηθά τους ανθρώπους να δουν τα πράγματα διαφορετικά. Δεν πιστεύω σε αυτό που ονομάζουν «στρατευμένη τέχνη» αλλά στην τέχνη που δεν αγνοεί αυτό που συμβαίνει, που εμβαθύνει, που βγάζει κραυγές όταν χρειάζεται και δίνει αυτό που σας είπα άλλες οπτικές. Είναι τόσο καταιγιστικά και σχεδόν βάρβαρα αυτά που συμβαίνουν στην ζωή μας και τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, που πραγματικά δεν μπορεί κανείς να τα αγνοήσει. Ίσως και να μην έχει το δικαίωμα να το κάνει. Αλλά είναι και εξαιρετικά δύσκολο να σταθείς κριτικά και με καθαρή ματιά σε μια κατάσταση που είναι σύγχρονη, που είσαι βυθισμένος μέσα της. Το να καταφέρεις να κρατήσεις αποστάσεις και να γράψεις γι` αυτό απαιτεί να σκαλίσεις πολύ τον εαυτό σου, να τον ματώσεις ανεπανόρθωτα και πάλι δεν θα είσαι βέβαιος ότι τα κατάφερες.

Δ.Β.: Σας ευχαριστώ θερμά και σας εύχομαι καλή επιτυχία.

Δελίνα Βασιλειάδη


Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE