ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΒΑΓΓΕΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ- Δ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ

Λίγες μόνο ημέρες πριν από την πρεμιέρα του εξαιρετικού έργου Μικρό πόνι του πολυβραβευμένου Ισπανού συγγραφέα Πάκο Μπεθέρα στις 24 Νοεμβρίου στο Vis motrix performance studio, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης της παράστασης Βαγγέλης Οικονόμου μίλησε στο φιλμ νουάρ και απάντησε στις ερωτήσεις μας.

 

ΔΕΛΙΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ: Μιλήστε μας για σας.

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά η «τύχη» και οι επιλογές μου με έφεραν στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασα και επέλεξα να είναι ο τόπος που με ενδιαφέρει να ζω και να δημιουργώ. Διδάσκω την εμπειρία μου από το Θέατρο, και την αγάπη μου γι’ αυτό, σε νέους, στην ψυχή, ανθρώπους στο Αβέρτο Θεατρικό Εργαστήρι. Ένας χώρος που δημιουργήσαμε το 2010 μια ομάδα καλλιτεχνών με κοινές διαδρομές στο χώρο του θεάτρου με στόχο τη διάδοση της θεατρικής πράξης, εστιάζοντας στην πεποίθηση ότι ο καθένας μπορεί να κάνει Θέατρο, αρκεί να το θέλει, αλλά και να του δοθούν τα κατάλληλα ερεθίσματα. Έχω σκηνοθετήσει ερασιτεχνικά και επαγγελματικά σχήματα σε παραστάσεις που πλησιάζουν τις 70. Έχω συνεργαστεί με πάρα πολλούς ανθρώπους και νιώθω γεμάτος από τις εμπειρίες όλων αυτών των σχέσεων.

Δ.Β.: Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον χώρο της τέχνης; 

Β.Ο.: Δεν αποφάσισα ποτέ με τη χρονική έννοια του όρου. Αυτό προέκυψε σταδιακά, μέσα από την ενασχόλησή μου και τις σπουδές μου στο θέατρο, κάποια στιγμή ένιωσα ότι ήθελα  να ζω με το θέατρο. Λίγο αργότερα αποφάσισα να ζω από αυτό. Εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι αυτό που με οδήγησε σε αυτό το χώρο ήταν μια εσωτερική ανάγκη να βρω έναν τρόπο να αντιμετωπίζω τους φόβους μου, να εκφράζω τις αγωνίες μου και να επικοινωνώ ουσιαστικά με τους άλλους ανθρώπους.

 

Δ.Β.: Μιλήστε μας για την παράσταση που σκηνοθετείτε. 

Β.Ο.: Ο Λουίσμι, ένα δεκάχρονο αγόρι, φοράει στην πλάτη του τη σχολική του σάκα που απεικονίζει ήρωες από τη σειρά “Το μικρό μου πόνι”. Η σάκα γίνεται αφορμή για να πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού. Το σχολείο καλεί τους γονείς του για να τους ενημερώσει ώστε να πείσουν το αγόρι να αποχωριστεί  τη σάκα του. Οι γονείς, τυφλωμένοι από εγωισμούς και κοινωνικά στερεότυπα, μιλούν συνέχεια για το παιδί τους, αλλά ποτέ με το παιδί τους. Μια οικογένεια που απομακρύνεται συνέχεια από το παιδί και ένα σχολείο  που αντιτίθεται σε όλα αυτά τα παιδιά που ξεφεύγουν από το γενικό κανόνα, του “φυσιολογικού”.


Δ.Β.: Γιατί επιλέξατε αυτό το κείμενο σήμερα; 

Β.Ο.: Είναι ένα έργο σύγχρονο, γραμμένο μόλις το 2016, με ένα θέμα επίκαιρο και πολύ ευαίσθητο. Ένα έργο για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή της. Γραμμένο με εξαιρετικό τρόπο από τον Πάκο Μπεθέρα, έναν πολυβραβευμένο Ισπανό θεατρικό συγγραφέα, μεταφρασμένο εξαιρετικά από την Μαρία Χατζηεμμανουήλ (Ευρωπαϊκό βραβείο Eurodram του Maison dEurope et dOrient, 2017).

Δ.Β.: Μελλοντικά σχέδια. 

Β.Ο.: Υπάρχουν πολλά σχέδια για το μέλλον. Όλα έχουν να κάνουν με κείμενα που αγαπώ και που θα ήθελα να ασχοληθώ μαζί τους. Πολλά από αυτά τα σχέδια είναι, για πρακτικούς και οικονομικούς λόγους, σχεδόν ακατόρθωτα. Η επιθυμία μου όμως είναι να βρεθεί τρόπος να γίνουν κατορθωτά και σε αυτή την κατεύθυνση προσπαθώ. Προς το παρόν ετοιμάζουμε την επόμενη παραγωγή με τη θεατρική ομάδα ριSκο που σύντομα θα ανακοινώσουμε.

 

Δ.Β.: Η φιλοσοφία σας. 

Β.Ο.: Να είμαστε ευγνώμονες για κάθε μέρα που ξημερώνει. Να χαιρόμαστε για αυτά που έχουμε και να διεκδικούμε ένα καλύτερο αύριο για όλους. Να είμαστε αισιόδοξοι. Να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο.

 

Δ.Β.: Μια φράση που σας εκφράζει. 

Β.Ο.: «Συναίσθημα χωρίς δράση οδηγεί στην κατάρρευση της ψυχής».

 

Δ.Β.: Μια ευχή.

Β.Ο.: Εύχομαι να μπορώ για πολλά ακόμα χρόνια να συνεχίσω να κάνω ταξίδια φανταστικά μέσα από την τέχνη του θεάτρου με συνοδοιπόρους που εγώ επιλέγω και να συνεχίσω να μεταδίδω την αγάπη μου για το θέατρο, και την εμπειρία μου από αυτό, σε άλλους ανθρώπους. Να υπάρχει υγεία στον κόσμο και ένα καλύτερο μέλλον για όλους. Μακριά από πολέμους, φτώχεια, ανέχεια κι εκμετάλλευση.

 

Δ.Β.: Η τέχνη στην Ελλάδα της κρίσης. 

Β.Ο.: Είναι κοινά παραδεχτό ότι η τέχνη και η οικονομική κρίση έχουν στενότατη σχέση. Αν δούμε ιστορικά τι έχει συμβεί σε περιόδους μεγάλων κρίσεων, πολέμων, καταστροφών, θα δούμε ότι σημειώθηκε σημαντική πολιτισμική παραγωγή. Πολλά κινήματα πρωτοποριακά ξεπήδησαν σε περιόδους κρίσης. Σε γενικές γραμμές φαίνεται πως η καλλιτεχνική έκφραση βρίσκει γόνιμο έδαφος σε καιρούς παρακμιακούς και οικονομικής ύφεσης. Άρα με αυτή την προσέγγιση η κρίση θα μπορούσε να είναι και μια «ευκαιρία» για την πολιτισμική αναγέννηση μια πηγή έμπνευσης για κάποιο επόμενο καλλιτεχνικό κίνημα. Ζώντας και δημιουργώντας μέσα στην κρίση δεν μπορώ να πάρω απόσταση και να δω αν συντελείται κάτι τέτοιο στις μέρες μας. Το σίγουρο είναι ότι η θεατρική σκηνή της χώρας φαίνεται να γνωρίζει άνθηση με πάρα πολλά θέατρα να λειτουργούν, κυρίως στην Αθήνα, με πάρα πολλές ομάδες να ανεβάζουν παραστάσεις. Στη Θεσσαλονίκη, τηρώντας την αναλογία του πληθυσμού, υπάρχουν αρκετές ομάδες που δραστηριοποιούνται τα τελευταία χρόνια. Όμως, έχω την αίσθηση ότι η ετήσια παραγωγή παραστάσεων δεν έχει αντίστοιχη άνθηση με αυτή της Αθήνας. Οι λόγοι είναι πολλοί όπως η έλλειψη εταιρειών παραγωγής, η έλλειψη θεατρικών χώρων (τα τελευταία χρόνια έκλεισαν 3 θέατρα στη Θεσσαλονίκη), η καλλιτεχνική μετανάστευση προς την Αθήνα κ.α. Η τέχνη στην Ελλάδα ήταν ανέκαθεν ο τελευταίος τροχός της άμαξας. Τα κονδύλια που προορίζονταν για αυτήν ήταν πάντα λιγοστά. Όμως η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο με τον ερχομό της κρίσης. Οι καλλιτέχνες ζώντας, ούτως ή άλλως, μέσα σε κλίμα φόβου και ανασφάλειας, έχουν τώρα να αντιμετωπίσουν πιο έντονα, παρά ποτέ, ζητήματα βιοπορισμού. Οι συνθήκες εργασίας έγιναν χειρότερες και ξεπερνούν πολλές φορές τα όρια μιας αξιοπρεπούς εργασιακής συνθήκης. Σε αυτό το νέο περιβάλλον καλούμαστε να δηλώσουμε παρόντες μέσα από το έργο μας….

Ευχαριστώ πολύ Φιλμ Νουάρ και Δελίνα Βασιλειάδη

 

Δ.Β.: Εμείς σας ευχαριστούμε πολύ και σας ευχόμαστε καλή επιτυχία στην παράσταση Μικρό Πόνι.

Δελίνα Βασιλειάδη


Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE